ชีวิตเป็นของคุณ มีแต่คุณคนเดียวเท่านั้นที่ใช้มันได้ ถ้าถามว่าคนเราควรใช้ชีวิตเพื่อใคร คำตอบก็คือเพื่อตัวเองอย่างไม่ต้องสงสัย สุดท้ายแล้วคนเราก็คิดถึงแต่ “ตัวเอง” แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ไม่ควรทำแบบนั้นด้วย 

หากปล่อยให้ความสัมพันธ์มี “การแข่งขัน” มนุษย์เราก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงความวิตกกังวล และไม่มีวันหลุดพ้นจากความทุกข์ได้เลย

หลายคนเลือกจะ ‘เกลียดตัวเอง’ นั่นเพราะมันง่ายกว่า พอเราเกลียดตัวเอง เราก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการคบหากับผู้อื่น เมื่อเราไม่มีปฏิสัมพันธ์กับใคร เราก็สามารถหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดได้ ทั้งง่าย ทั้งสบายเลยใช่ไหม

หิ่งห้อยก็ไม่ต่างจากวัยรุ่นหลายคนที่ล้วนมีแสงสว่างของตัวเอง หรือก็คือความสามารถ,ตัวตนที่รอวันส่องประกาย เพียงแต่หลายคนยังหามันไม่พบ ค้นไม่เจอ หรือต่อให้พบก็ไม่รู้จักวิธีขัดเกลาให้ตนส่องสว่าง

“การแข่งขันห่าอะไรล่ะ! ช่างเป็นการแข่งขันที่แสนประเสริฐเหลือเกิน ถ้าคุณอยู่ข้างเดียวกับคนเจ๋งๆละก็ มันคือการแข่งขัน ผมยอมรับ แต่ถ้าคุณอยู่อีกข้างหนึ่ง ข้างที่ไม่มีคนเจ๋งๆอยู่ด้วย แล้วมันจะเป็นการแข่งขันได้อย่างไร ไม่ใช่เลย ไม่มีการแข่งขันใดๆทั้งสิ้น” – โฮลเดน คอลฟีลด์

การสวมบทบาทนั้นคือวิธีสุดท้ายที่ผมใช้อ้อนวอนขอความรักจากมนุษย์ แม้จะหวาดกลัวมนุษย์จับจิต แต่ผมก็ไม่อาจตัดขาดจากพวกเขาได้

ฟ้าสีเทาและแสงทึมๆของฤดูฝนยิ่งเพิ่มพูนความหม่นหมองในใจมากขึ้นไปอีก หากต้องการอ่านอะไรหม่นๆเพื่อตอกย้ำซ้ำเติมความหม่นหมองของชีวิต หนังสือเล่มนี้เป็นอะไรที่เราอยากให้ท่านลองพิจารณา

สำหรับคนที่ติดฝนอยู่ที่บ้านหรือที่ทำงาน สายฝนไม่ต่างจากกรงขังที่ทำให้เราต้องหยุดชะงักกลางคันแม้ใจเราจะโบยบินไปไกลถึงร้านเนื้อย่างแล้วก็ตาม ดังนั้นจึงขอแนะนำ…

เช่นนั้นก็จงสวมหมวกทองคำ หากนั่นทำให้เธอรัญจวนใจ หากคุณกระโดดได้สูงไฉน จงกระโดดเพื่อเธอด้วย กระทั่งเธอร้องร่ำรำพัน “ที่รัก ผู้สวมหมวกทองคำและกระโดดได้สูง ฉันต้องรักเธอ!”

ฤดูฝนมักตามมาด้วยความเศร้าอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าใครกันที่เป็นคนบัญญัติให้สองสิ่งนี้ควบคู่กันเหมือนเงาตามตัว ดังนั้นหนังสือที่เหมาะกับฤดูฝนก็คงไม่พ้น…